Tagarchief: Griekenland

Wij zijn klaar voor het WK…

image

Dat de beste moge winnen!

Advertenties

Over arakas en Tem’s gezondheidstoestand

Laten we beginnen met het belangrijkste: met Tem gaat het alweer stukken beter. De antibiotica zijn goed aangeslagen en eigenlijk is hij al sinds de dag na het ziekenhuis heerlijk aan het spelen en eet en drinkt weer goed! We zijn behoorlijk geschrokken van het hele voorval maar gelukkig is het goed afgelopen en kunnen we weer verder met de orde van de dag.

Vandaag was die orde dat Thomas twee verstandskiezen liet trekken en we dus iets moesten eten wat
1. vegan is (want Thomas zit in een vastenperiode); en
2. makkelijk te behappen, want het kauwt zo lastig met die gaten in je mond.

Ik maakte arakas soupa. Arakas soupa is de griekse variant van erwtensoep, maar soep en erwten zijn dan ook de enige overeenkomsten. Arakas is licht, zomers en vegan, in tegenstelling tot onze toch wel wat zware winterse soep.

Ik ben helaas vergeten een foto te maken, maar om het geheel toch wat te illustreren plaats ik een foto van internet:
Arakas-laderos

Voor ca. 3 borden.

Ingrediënten:
– 1 pak van 450 gr diepvrieserwten
– 1 ui
– 1 winterpeen
– half bakje verse dille
– olijfolie
– een eetlepel tomatenpuree
– drie kleine aardappelen, geschild en in blokjes

Neem een kookpan en bak in wat olijolie de gesnipperde ui, de in plakjes gesneden peen, de tomatenpuree en de blokjes aardappel ongeveer twee minuten. Voeg de erwten toe en net zoveel kokend water totdat alles net onder water staat. Breng op smaak met zout en peper en breng aan de kook. Laat ongeveer 20 minuten koken. Voeg dan de fijngesneden dille toe en kook nog een paar minuten tot de aardappelblokjes zacht zijn.
Schep in diepe borden en eet met brood, olijven en humus.

EK 2012

Mijn mannen zijn er helemaal klaar voor: het EK. Vanavond was de aftrap met de wedstrijd Griekenland-Polen. Dat het maar een mooi toernooi mag worden en dat de beste moge winnen. Nederland of Griekenland, dat maakt ons niet uit. En Tem al helemaal niet: morgen is hij gewoon weer in het oranje.

My Big Fat Greek Cookbook


Tessa Kiros, schrijfster van mijn favoriete kookboek heeft een geweldig nieuw boek gemaakt. Het heet Mezze en Moussaka, en bevat zo’n beetje alle typisch Griekse gerechten die er maar bestaan. Echt iets voor ons dus. Thomas keek verlekkerd en met enige weemoed naar de foto’s van ‘zijn’ Griekenland, ik vooral naar de recepten. Hoewel de Grieken gek zijn op vlees, bevat de Griekse keuken van oudsher ook veel vegan gerechten, omdat vroeger vrijwel iedereen nog aan vasten deed. Tegenwoordig doet bijna niemand er meer aan, maar Thomas is wat dat betreft dus een uitzondering. Hij voelt zich er goed bij en ondanks dat het soms lastig is ziet hij geen reden om ermee te stoppen.

Ik kreeg het boek van mijn broer en schoonzus voor mijn verjaardag. Het is heel fijn om een compleet Grieks kookboek in huis te hebben, en makkelijk vegan recepten kiezen in de vastentijd!

Thee

Wij hier zijn theeleuten. Dat is niet altijd zo geweest. Dat wil zeggen: ik drink al zolang ik me kan herinneren veel (kruiden)thee, maar Thomas hield er nooit zo van. In Griekenland is het drinken van thee op zijn zachtst gezegd gewoon niet populair. Bestel je in een cafeetje een kopje thee, dan kijkt men je aan met een blik van “Voel je je wel lekker?”. Thee wordt door de Grieken dan ook voornamelijk gedronken wanneer ze ziek zijn of een griepje op voelen komen.
Thomas’ moeder heeft wel altijd zelfgeplukte kamille en andere kruiden in huis, waarmee ze dan met een pannetje en zeef op een campinggasje speciaal voor mij een mok thee bereidt. Niks waterkokers of cookers, alles gewoon lekker ouderwets. Dat heeft wel iets gezelligs natuurlijk, maar met de hoeveelheden die ik hier wegdrink zou ik een dagtaak hebben aan theezetten!

Inmiddels, na al die tijd in Nederland, drinkt Thomas net als ik graag kruidenthee. Gisteren had hij een doosje Bazar thee meegenomen van zijn werk. Ziet er chique uit, leuk voor als we mensen op de thee krijgen!

Terug van weggeweest

I’m back! Een jaar ben ik er tussenuit geweest. Qua bloggen dan, want verder is alles natuurlijk gewoon doorgegaan. Hoewel, gewoon… 2011 was voor ons een superbijzonder jaar! Ik werd zwanger, we zetten ons appartementje in Amsterdam te koop en verkochten het binnen zes dagen (en dat in deze tijd, wow!!). We gingen op zoek naar tijdelijke woonruimte want we hadden niet zo snel een nieuw koophuis op het oog. Via een kennis konden we voor een jaar een geweldig pand (mét tuin!) in het oude centrum van Edam huren (foto’s volgen een andere keer). Dan kon ik onbezorgd van mijn zwangerschap genieten en later van de eerste maanden van de baby. Ondertussen, vlak voor de verhuizing, vertrok Thomas naar Griekenland waar hij vier zomermaanden ging werken. Dat kwam dus niet zo best uit, maar we konden niet meer terug. Dus verhuisde ik alleen, met dikke buik, gelukkig wel met hulp van mijn lieve vader! Thomas kwam terug in oktober en op 21 november werd onze prachtige zoon Efthimios (roepnaam: Tem) geboren.

Pas geboren

Tem, 4 weken oud

Tem, een maand oud, kerst 2011

Tem, 6 weken

Tem, 8 weken


Wat is hij al veranderd he, in een paar weken tijd!
Vanaf nu probeer ik weer regelmatig stukjes te posten. In de hoop dat 2012 weer zo’n fijn jaar zal zijn!

Cultuurverschil

Vandaag een verhaaltje dat ik in de zomer van 2009 op Kos schreef en weer tegenkwam. Ik post het hier omdat het zo fijn de verschillen in denken weergeeft: Nederlands (ik) versus Grieks (Tom).

Cultuurverschil
“Dit soort dingen zul jij waarschijnlijk nooit begrijpen. Voor jou is het vreemd, voor mij heel normaal.”
Dinsdagochtend, tien uur Griekse tijd. Met de slaap nog in mijn ogen loop ik in de volle zon met kartonnen dozen te sjouwen. Voor me loopt mijn lief, die hetzelfde doet. De dozen, een stuk of acht in totaal, komen uit de laadbak van een touringcar, die vriend Xristos voor de gelegenheid even voor onze voordeur heeft geparkeerd. Xristos is namelijk chauffeur. Hij is maandagmiddag met het witte gevaarte vanuit Trikala (centraal Griekenland) vertrokken, en net aangekomen op Kos. Hij heeft wat extra bagage meegenomen. Of beter gezegd: meegekrégen. De afzenders zijn namelijk de ouders van de ontvangers. De ontvangers zijn de zonen van de afzenders. Zonen die afkomstig zijn uit Trikala en omgeving en werken en wonen op Kos. Zonen die, of ze nu twintig of zesenveertig zijn, altijd heel blij zijn met zo’n pakket van het thuisfront.

Op drie van de acht dozen staat in Griekse letters onze naam geschreven. De andere vijf zijn voor vrienden. “Die moeten we straks even langsbrengen”, zegt mijn lief. Ik vraag me af hoe we dat gaan doen met alleen een scooter tot onze beschikking maar hou wijselijk mijn mond. Als ik iets geleerd heb van een inmiddels jarenlange relatie met een Griekse man dan is het wel om niet te gaan lopen zeuren om zaken waarbij vrienden en/of familieleden betrokken zijn. Of voetbal, maar dat is volgens mij een internationaal feit.

Eenmaal binnen bekijken we de inhoud van onze pakketten. Honing, tomaten, komkommers, uien, vier kilo feta, home-made spanakopita, drie liter olie. En als klap op de vuurpijl vijfentwintig eieren. Ik herhaal: vijf-en-twintig. Mijn schoonouders hebben zorgvuldig alles ingepakt met coldpacks bovenop om in de bloedhitte de boel niet te laten bederven.
“Eh schat”, probeer ik nog een keer voorzichtig, “wanneer gaan wij vijfentwintig eieren opeten? En die groenten, die kunnen we hier toch ook gewoon bij de groenteboer halen?”
“Die paar eitjes komen wel op hoor, don’t worry. En deze groenten komen uit mijn moeders tuin, das toch veel lekkerder?” is het antwoord. Dat onze koelkast uitpuilt met producten die we van zijn lang-zal-ze-leven niet op gaan krijgen aangezien we hier vrijwel elke avond buiten de deur eten, lijkt hij niet in te zien.
Net als ik een bijdehand weerwoord wil geven belt hij zijn moeder. Zijn gezicht straalt als hij haar bedankt. Ik bedenk dat het eigenlijk ontzettend lief is dat hij zo dankbaar kan zijn voor dingen die we in mijn ogen niet eens nodig hadden en zeg niks meer. In plaats daarvan geef ik hem een hele dikke kus.