Cultuurverschil

Vandaag een verhaaltje dat ik in de zomer van 2009 op Kos schreef en weer tegenkwam. Ik post het hier omdat het zo fijn de verschillen in denken weergeeft: Nederlands (ik) versus Grieks (Tom).

Cultuurverschil
“Dit soort dingen zul jij waarschijnlijk nooit begrijpen. Voor jou is het vreemd, voor mij heel normaal.”
Dinsdagochtend, tien uur Griekse tijd. Met de slaap nog in mijn ogen loop ik in de volle zon met kartonnen dozen te sjouwen. Voor me loopt mijn lief, die hetzelfde doet. De dozen, een stuk of acht in totaal, komen uit de laadbak van een touringcar, die vriend Xristos voor de gelegenheid even voor onze voordeur heeft geparkeerd. Xristos is namelijk chauffeur. Hij is maandagmiddag met het witte gevaarte vanuit Trikala (centraal Griekenland) vertrokken, en net aangekomen op Kos. Hij heeft wat extra bagage meegenomen. Of beter gezegd: meegekrégen. De afzenders zijn namelijk de ouders van de ontvangers. De ontvangers zijn de zonen van de afzenders. Zonen die afkomstig zijn uit Trikala en omgeving en werken en wonen op Kos. Zonen die, of ze nu twintig of zesenveertig zijn, altijd heel blij zijn met zo’n pakket van het thuisfront.

Op drie van de acht dozen staat in Griekse letters onze naam geschreven. De andere vijf zijn voor vrienden. “Die moeten we straks even langsbrengen”, zegt mijn lief. Ik vraag me af hoe we dat gaan doen met alleen een scooter tot onze beschikking maar hou wijselijk mijn mond. Als ik iets geleerd heb van een inmiddels jarenlange relatie met een Griekse man dan is het wel om niet te gaan lopen zeuren om zaken waarbij vrienden en/of familieleden betrokken zijn. Of voetbal, maar dat is volgens mij een internationaal feit.

Eenmaal binnen bekijken we de inhoud van onze pakketten. Honing, tomaten, komkommers, uien, vier kilo feta, home-made spanakopita, drie liter olie. En als klap op de vuurpijl vijfentwintig eieren. Ik herhaal: vijf-en-twintig. Mijn schoonouders hebben zorgvuldig alles ingepakt met coldpacks bovenop om in de bloedhitte de boel niet te laten bederven.
“Eh schat”, probeer ik nog een keer voorzichtig, “wanneer gaan wij vijfentwintig eieren opeten? En die groenten, die kunnen we hier toch ook gewoon bij de groenteboer halen?”
“Die paar eitjes komen wel op hoor, don’t worry. En deze groenten komen uit mijn moeders tuin, das toch veel lekkerder?” is het antwoord. Dat onze koelkast uitpuilt met producten die we van zijn lang-zal-ze-leven niet op gaan krijgen aangezien we hier vrijwel elke avond buiten de deur eten, lijkt hij niet in te zien.
Net als ik een bijdehand weerwoord wil geven belt hij zijn moeder. Zijn gezicht straalt als hij haar bedankt. Ik bedenk dat het eigenlijk ontzettend lief is dat hij zo dankbaar kan zijn voor dingen die we in mijn ogen niet eens nodig hadden en zeg niks meer. In plaats daarvan geef ik hem een hele dikke kus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s