Maandelijks archief: januari 2011

Gember-walnootkoekjes


Niet zelfgemaakt, maar zo smaken ze wel! Deze lekkere gember-walnootkoekjes van Billy’s Farm kocht ik gewoon bij de supermarkt (Super de Boer). Ze zijn biologisch en helemaal vegan, en ook verkrijgbaar in de smaak appel-cranberry (die heb ik nog niet geprobeerd). Niet echt zoet, wel lekker. Fijn!

Advertenties

Lijst van gratis te downloaden bruikbare en mooie fonts

Voor mijn werk ben ik altijd op zoek naar mooie fonts. Soms vind ik een letter echt prachtig, maar is hij voor een broodtekst niet zo geschikt of past hij gewoon niet zo bij het magazine waar ik op dat moment aan werk. En dan later vergeet ik waar ik het ook alweer gezien had en hoe het font heette… Niet zo handig dus.
Wat wel handig is, is deze lijst met gratis te downloaden hele mooie en bruikbare fonts!
Hier enkele voorbeelden:

Veel plezier ermee!

Chili sin carne

Verrassend lekker, deze chili zonder vlees! Ik heb in dit gerecht biologische tofu fijngehakt van AH gebruikt. Hoewel ik eigenlijk niet zo weg ben van ‘nepgehakt’ geeft het de chili echt de juiste structuur en ‘bite’. Wij aten het met naanbrood en lekker veel guacamole.

Ingrediënten voor 2-3 personen
* 2 uien
* 1 gele paprika
* 1 teentje knoflook
* 200 gram fijngehakt tofu (bijv. AH biologisch)
* 1 blik tomatenblokjes
* 1/2 bosje verse peterselie
* 1 rode paprika
* 1 courgette
* 4 el olijfolie
* 1 el tacokruiden
* 2 blikjes kidneybonen

Voor de guacamole:

* 2 rijpe avocado’s
* 1 tomaat in kleine blokjes
* 1 lenteuitje fijngesneden
* 1 teentje knoflook

* Naanbrood voor erbij (bijvoorbeeld met koriander)

Snipper de uien. Maak de paprika’s schoon en snijd het vruchtvlees in stukjes. Snijd de courgette in blokjes. Hak de knoflook fijn. Verhit de olie en bak hierin de ui, paprika, courgette en knoflook. Voeg de fijngehakt en de taco-kruiden toe en bak even mee. Voeg de tomatenblokjes toe. Zet het vuur laag. Laat de bonen uitlekken en spoel ze af met koud water. Voeg ze aan de fijngehakt toe. Laat op laag vuur goed doorwarmen. Hak de peterselie fijn en voeg toe. Meng voor de guacamole alle ingrediënten en breng op smaak. Verwarm de naan in een voorverwarmde oven. Serveer de chili sin carne met de naan en de guacamole.

Geboortekaartjes

De afgelopen drie jaar zijn er in mijn vrienden- en familiekring veel kindjes geboren. Puur toeval (duh), maar van de 10 baby’s waren er acht jongens! En uiteraard werd ik door mijn vriendinnen/nichtjes en broer gevraagd om het geboortekaartje te ontwerpen.
Hier wat voorbeelden van de kaartjes die ik heb gemaakt, allemaal heb ik ze zoveel mogelijk op de wensen van de nieuwe papa’s en mama’s ontworpen. Ik heb er meer, maar die kan ik zo snel niet vinden…

Zo zie je, vier heel verschillende kaartjes voor vier heel verschillende stellen (én zonen!).

Cultuurverschil

Vandaag een verhaaltje dat ik in de zomer van 2009 op Kos schreef en weer tegenkwam. Ik post het hier omdat het zo fijn de verschillen in denken weergeeft: Nederlands (ik) versus Grieks (Tom).

Cultuurverschil
“Dit soort dingen zul jij waarschijnlijk nooit begrijpen. Voor jou is het vreemd, voor mij heel normaal.”
Dinsdagochtend, tien uur Griekse tijd. Met de slaap nog in mijn ogen loop ik in de volle zon met kartonnen dozen te sjouwen. Voor me loopt mijn lief, die hetzelfde doet. De dozen, een stuk of acht in totaal, komen uit de laadbak van een touringcar, die vriend Xristos voor de gelegenheid even voor onze voordeur heeft geparkeerd. Xristos is namelijk chauffeur. Hij is maandagmiddag met het witte gevaarte vanuit Trikala (centraal Griekenland) vertrokken, en net aangekomen op Kos. Hij heeft wat extra bagage meegenomen. Of beter gezegd: meegekrégen. De afzenders zijn namelijk de ouders van de ontvangers. De ontvangers zijn de zonen van de afzenders. Zonen die afkomstig zijn uit Trikala en omgeving en werken en wonen op Kos. Zonen die, of ze nu twintig of zesenveertig zijn, altijd heel blij zijn met zo’n pakket van het thuisfront.

Op drie van de acht dozen staat in Griekse letters onze naam geschreven. De andere vijf zijn voor vrienden. “Die moeten we straks even langsbrengen”, zegt mijn lief. Ik vraag me af hoe we dat gaan doen met alleen een scooter tot onze beschikking maar hou wijselijk mijn mond. Als ik iets geleerd heb van een inmiddels jarenlange relatie met een Griekse man dan is het wel om niet te gaan lopen zeuren om zaken waarbij vrienden en/of familieleden betrokken zijn. Of voetbal, maar dat is volgens mij een internationaal feit.

Eenmaal binnen bekijken we de inhoud van onze pakketten. Honing, tomaten, komkommers, uien, vier kilo feta, home-made spanakopita, drie liter olie. En als klap op de vuurpijl vijfentwintig eieren. Ik herhaal: vijf-en-twintig. Mijn schoonouders hebben zorgvuldig alles ingepakt met coldpacks bovenop om in de bloedhitte de boel niet te laten bederven.
“Eh schat”, probeer ik nog een keer voorzichtig, “wanneer gaan wij vijfentwintig eieren opeten? En die groenten, die kunnen we hier toch ook gewoon bij de groenteboer halen?”
“Die paar eitjes komen wel op hoor, don’t worry. En deze groenten komen uit mijn moeders tuin, das toch veel lekkerder?” is het antwoord. Dat onze koelkast uitpuilt met producten die we van zijn lang-zal-ze-leven niet op gaan krijgen aangezien we hier vrijwel elke avond buiten de deur eten, lijkt hij niet in te zien.
Net als ik een bijdehand weerwoord wil geven belt hij zijn moeder. Zijn gezicht straalt als hij haar bedankt. Ik bedenk dat het eigenlijk ontzettend lief is dat hij zo dankbaar kan zijn voor dingen die we in mijn ogen niet eens nodig hadden en zeg niks meer. In plaats daarvan geef ik hem een hele dikke kus.

Fakes soupa (Griekse linzensoep)

Eén van onze favoriete vegan recepten is Griekse linzensoep, oftewel ‘fakes soupa’. Het is gemakkelijk te maken, en de paar ingrediënten heb ik meestal wel in huis. Verder zijn linzen ontzettend gezond, ze zitten vol ijzer, vezels, mineralen, proteïnen en vitamine B1. Als je een lepel van deze soep neemt proef je gelijk de rijke smaak van de linzen, het licht-zure van de tomatenpuree, het zoete van de rode uien, de ‘kick’ van de knoflook, het zachte van de olijfolie en het aroma van het laurierblad. (Helaas heb ik momenteel even geen goede foto’s voorhanden, dus voorlopig even iets van het internet geplukt. Volgende keer zal ik wat stap-voor-stap foto’s maken.)

De soep is verwarmend, maar wij eten het ook graag in de warme Griekse zon! Tijdens Thomas’ vasten-dagen eten we het met brood en salade, maar deze soep is zo lekker dat ik het ook maak als er niet gevast wordt. Dan eten we het met een groot stuk feta waarover olijfolie en oregano gesprenkeld zijn.

Vergeet niet wat rode wijnazijn aan de soep toe te voegen (ieder doet dit voor zich, naar smaak). Je zult zien dat het de smaak van de soep naar een ander niveau tilt!

Ingrediënten
voor 4-6 personen
* ca. 250 gr linzen (ik gebruik rode split-linzen, maar andere linzen kunnen ook. Kooktijd kan variëren.)
* 2 el olijfolie
* 3 teentjes knoflook geperst
* 1 gesnipperde ui
* 1 grote wortel
* 1 liter water
* 1 tl oregano
* 2 laurierblaadjes
* 2 el tomatenpuree
* zout en versgemalen peper
* rode wijnazijn naar smaak

1. De linzen afspoelen met water.

2. In een grote pan olijfolie schenken en op een matig laag vuur zetten. Knoflook, ui en wortel toevoegen en al roerend bakken tot de ui zacht is en doorzichtig wordt (ong. 3 minuten). Linzen, 1 liter water, oregano en laurier toevoegen, aan de kook brengen, het vuur matig laag zetten, de pan afdekken en 10 minuten laten sudderen.

3. Tomatenpuree erdoor roeren en zout en peper erover strooien. De pan weer sluiten en in 30-40 minuten onder af en toe roeren de linzen gaar sudderen. Als de soep te dik wordt meer water toevoegen. De soep in kommen scheppen, een scheutje olijfolie toevoegen en wijnazijn naar smaak en serveren.
Kali orexi! (eet smakelijk!)

I ❤ Jamie

Al zeker 100 jaar ben ik fan van Jamie Oliver. Vanaf de allereerste keer dat ik zijn kookprogramma op tv zag, was ik hooked. Wat een leuke jonge hond! Wat een frisse kop! Wat een hippe jeans en funky sneakers, en wat kookt ie lekker makkelijk. Elke week zat ik voor de buis, te genieten van al het lekkers dat voorbij kwam, en dan bedoel ik niet alleen de gerechten. En nee, ik bedoel ook niet dat ik hém nou persé een lekker ding vond. Nee, ik genoot van de manier waarop het programma gefilmd en bedacht was: gewoon bij Jamie thuis of in ieder geval in zijn buurtje, en met zijn vrienden. Ik vond zijn interieur leuk, zijn vriendin, zijn vespaatje en bij wijze van spreken zijn kaasboer. Nou ja. Het was gewoon helemaal mijn ding.

Fifteen kwam, een geweldig concept. Deed hij slim. En zijn project om de Britse school-lunches te verbeteren. Niet slecht. En ondertussen kwam natuurlijk ook nog ieder jaar een nieuw kookboek van hem uit… Ik vroeg me af hoe lang het zou gaan duren voor hij met zijn eigen magazine op de markt kwam. En ja hoor! Zo’n twee jaar geleden zag ik Jamie Magazine voor het eerst in de boekwinkel liggen. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik pakte het uit het schap en sloeg het open. Hallelujah! He did it again. Die foto’s! Die vormgeving! Die illustraties! Die fonts! Die recepten! Jamie stelde mij wederom niet teleur.

Twee keer heb ik hem ontmoet: een keer bij de signeersessie van één van zijn boeken (zie foto!) en een keer bij de opening van Fifteen Amsterdam, waar ik als pers bij aanwezig was. Had ik misschien beter niet kunnen doen. Want zo’n jonge hond was hij ineens helemaal niet meer. Een beetje vadsig ook. Misschien had ik te hoge verwachtingen. Misschien kwam het door de horden fans die om hem heen krioelden. En ik vind het erg om toe te geven, maar in het echt viel hij me toch een beetje tegen.